زندگی بر گردنم بار گرانی بیش نیست
مذهب زنده
دلان
خـــوش
زتو وام کـنم تا لــب خامـــوش دگر
زان سخن
هــــا کـه مراداده شبی نوش دگر
آنچه خــــواندم
به تمنای طرب در صـف دل
خوش،
شدم ازپـی آغوش تـو مدهوش دگـر
دشمـنی،
کـینه، عـداوت، هـمه نا بود شـوند
در
تـــبـسـم به تـمــا شـای هــم آغـوش دگـر
مـذ هـــــب
زنـده دلان حـرمت اهل قلـم است
ای
جـفـا پـیـشـه مــشـو خـار به گلـپوش دگر
معـذرت
از چـه بـخـواهم که خـطا کار نی ام
و مـرا
نــیـســت تـقـاضــای خــطا پـوش دگر
باادب،
حرمـتـت! ای دوسـت پـیـامـم اینـست
ره بُری
کـس مــشـو، وهـمــدم پـا پـوش دگر
مانـخواهـیم
به کــس زخــم زبـانـی بـاشـیـم
تا بـه
غـم غـرق شـود بـازسـیـه پـوش دگــر
بـا
تــوام تـا دم مـــردن وبـــدان خـــر سـنـدم
گــو که
هر چــنـــد شـوم بـاز فـرا موش دگر
ز رخت بـوســـه
ربـایـم بـه صـد آغـوش وفا
خار چـشـمـیـم
بـد شـمـن که شـود گوش دگر
حضرت ظريفي
درست است
[ Your Text Here ]
[ Your Text Here ]
| Create A Free Website With webstarts.com |